POCOPOCO JOURNAL
در یادداشت تصویریِ بافت چه چیزی نگه داریم؟
برای عکسِ کل قطعه، نمای نزدیک و یادداشت جهت، نقش‌های جدا تعیین کنید. این کار کمک می‌کند بعداً عکس را به بافتی که نشان می‌دهد ربط دهید.
حدود ۳ دقیقه مطالعه
از بافتِ در حال انجام عکس گرفته‌اید، اما بعداً نمی‌دانید تصویر کدام کار یا بخش را نشان می‌دهد. پیش از گرفتن عکس‌های بیشتر، برای هرکدام نقشی تعیین کنید. این یک پیشنهاد اصیل برای نظم دادن به یادداشت‌هاست تا بعداً وضعیت کارِ دومیل‌بافی یا قلاب‌بافی را تشخیص دهید. نه درسِ گرفتن عکس‌های زیبا از بافت است و نه روشی برای تشخیص خطای دانه‌ها. نمای کامل، یک جزئیات و جهتِ آن را به هم مرتبط کنید و نام کار و تاریخ عکاسی را اضافه کنید. بدون خرید تجهیزات خاص عکاسی، آن را روی یک کارِ موجود امتحان کنید.
با یک نما از کل قطعه شروع کنید
آن‌قدر فاصله بگیرید که شکل بیرونیِ قطعه‌ای که می‌بافید در عکس جا شود. یادداشت کنید کدام بخش است؛ مثلاً آستینِ ناتمام یا تکهٔ جلویی. لازم نیست فقط برای عکس بافت را بکشید یا دانه‌هایش را جابه‌جا کنید. عکسِ کامل کمک می‌کند جای نمای نزدیکِ بعدی را در قطعه پیدا کنید. اگر کار ناتمام دیگری در پس‌زمینه دیده می‌شود، کادر را طوری مرتب کنید که موضوع موردنظر مشخص باشد. بزرگ‌تر دیده شدنِ قطعه در عکس، دلیل نمی‌شود که آن را در واقعیت بزرگ‌تر بافته باشید.
برای محلِ جزئیات هم نشانه‌ای بگذارید
یک قسمت را که می‌خواهید بعداً دوباره ببینید انتخاب کنید و عکس دیگری از آن و اطرافش بگیرید. می‌تواند بخشی از نقشِ بافتِ موردعلاقه یا جایی باشد که می‌خواهید با دستور کار مقایسه کنید. اگر نمای خیلی نزدیک محل را نامشخص می‌کند، لبه یا گوشه‌ای را هم در کادر بگذارید که با عکسِ کامل تطبیق دهید. اگر مفید است، توضیحی مانند «کنار گوشه» یا «نزدیک سرِ نخ» اضافه کنید. نگرانی را به‌عنوان چیزی برای بررسی بنویسید، نه اینکه تنها از روی تصویر آن را خطا اعلام کنید. برای تأیید دانه‌ها یا تعدادشان، خودِ بافت و دستور کار را جداگانه بررسی کنید.
بالای تصویر را به جهتِ قطعه ربط دهید
عکسِ کامل و نمای نزدیک را مقایسه کنید و کوتاه بنویسید کدام لبه را بالای عکس گذاشته‌اید. از نشانه‌ای استفاده کنید که روی قطعهٔ واقعی پیدا می‌شود؛ مثلاً «لبه‌ای که سرِ نخ دارد در بالای عکس است». اگر می‌دانید کدام روی کار دیده می‌شود، می‌توانید بنویسید؛ اگر نمی‌دانید، به‌جای حدس زدن نامشخص بگذارید. بالای عکس، جهتِ پیشروی در دستور بافت یا شیوهٔ پوشیدنِ کارِ تمام‌شده را تعیین نمی‌کند. اگر بعداً تصویر را بچرخانید یا برش دهید، بررسی کنید که یادداشت جهت هنوز با آن هماهنگ باشد.
طرحِ اصیلِ سازمان‌دهی از PocoPoco. قاب‌ها و خط‌های انتزاعی نشان می‌دهند چگونه دو عکس و یک یادداشت کوتاه به‌صورت یک مجموعه نگه داشته شوند. این عکسِ یک بافت واقعی، نقشهٔ بافت، نمونهٔ دقیق رنگ یا اندازه، یا صفحهٔ برنامه نیست. هر دو عکس را با نام و تاریخ کنار هم نگه دارید
نمای کامل و نزدیک را به‌صورت یک مجموعه با نامِ کار و تاریخ عکاسی نگه دارید. هر روشی مناسب است که بتوانید عکس‌ها و توضیح‌های کوتاه را کنار هم مرور کنید. اگر یک کار چند قطعه دارد، نامِ قطعه را هم اضافه کنید. در عکس‌برداری بعدی، مجموعهٔ قبلی می‌تواند کادر و جهتِ مشابهی را یادآوری کند. با این حال، عکس‌ها به‌تنهایی مقایسهٔ دقیقِ اندازه‌های واقعی یا رنگ نخ را ثابت نمی‌کنند. هرگاه لازم است، تعداد دانه‌ها و رج‌های بررسی‌شده یا طول‌های اندازه‌گیری‌شده را نیز بنویسید. عکس را به‌عنوان سرنخی در یادداشت‌ها، در کنار اندازه‌گیری واقعی و دستور بافت به کار ببرید.