POCOPOCO JOURNAL
Converte os restos de fío nun rexistro para máis adiante
Dálle un ID a cada paquete de restos de fío. Separa os datos da etiqueta orixinal, a cantidade que queda agora e o proxecto de procedencia, incluíndo o que aínda non sabes.
Uns 3 minutos de lectura
Ao rematar un proxecto poden quedar pequenas cantidades de fío. Máis adiante quizais non lembres de que proxecto viñeron ou a que paquete pertence unha faixa de papel solta. Proba a ligar eses restos de punto ou de gancho cun rexistro que poidas consultar de novo. É unha proposta para identificar o que queda despois de rematar, non para planificar materiais dun proxecto novo. Non tes que identificar agora todos os fíos nin establecer todas as cantidades. Relaciona cada paquete ou recipiente existente cunha nota breve, separando o coñecido do que segue sen saberse.
Dálle un ID temporal a cada paquete ou recipiente
Escolle un paquete ou recipiente que xa teñas e dálle un ID, como A. Pon o mesmo ID no paquete e na nota para seguir a relación. Usa B e C para outros paquetes. Estas letras identifican os obxectos do rexistro; non indican produto, fibra, nome ou número de cor nin lote de tintura. Non declares iguais os fíos só por estaren no mesmo paquete. Anota se non sabes se contén fíos mesturados. Podes empezar cun paquete sen volver envolver todo o fío nin mercar recipientes novos para este exercicio.
Copia os datos coñecidos e comproba a relación coa etiqueta
Se sabes que unha etiqueta conservada pertence ao fío dese paquete, copia o nome lexible do produto, a información das fibras, o nome ou número de cor e o lote de tintura nun apartado «datos da etiqueta orixinal». Escribe «descoñecido» para os datos ilexibles ou ausentes. Se conservas unha faixa pero non sabes a que paquete pertence, escribe «relación coa etiqueta sen confirmar», en vez de atribuír os seus datos a ese fío. Non adiviñes a fibra, o nome ou número de cor nin o lote pola aparencia. Anota onde atopar de novo a faixa orixinal para comprobala máis adiante.
Separa a cantidade orixinal da que queda agora
Engade un apartado separado chamado «cantidade restante actual». Escribe «sen medir» se non mediches o fío restante ou «descoñecida» se non sabes a cantidade. Aínda que a faixa orixinal indique o peso ou a lonxitude do fío novo, non copies ese número como a cantidade que queda agora. Se o gardas, colócao nos datos da etiqueta orixinal e indica que é a cantidade cando era novo. Non presentes o tamaño do paquete nin a cantidade que cres ter usado como cálculo do restante. Non tes que decidir agora se chega para outro proxecto. Mantén separados os datos orixinais e a cantidade confirmada actualmente.
Esquema orixinal de rexistro de PocoPoco. Tres apartados ilustran a separación dos datos da etiqueta orixinal, a cantidade restante actual e o proxecto de procedencia. As liñas representan texto. A interrogación central é un exemplo de cantidade sen medir ou descoñecida, non cero. Non son etiquetas reais, resultados de medición, diagramas de puntos nin pantallas dunha aplicación. Garda a procedencia e unha seguinte comprobación
En «proxecto do que procede», nomea o proxecto que deixou ese fío. Se non sabes o nome, garda unha pista comprobable, como a localización dunha nota do proxecto. Anota o uso coñecido en varios proxectos; unha procedencia descoñecida pode quedar como «descoñecida». Por último, engade só unha «seguinte comprobación», por exemplo «buscar a nota do proxecto orixinal de A». Escolle unha acción ligada a unha pregunta aberta. Cando saibas máis, engade o resultado e a data da comprobación. Se pasas o fío a outro paquete, revisa a relación entre o ID e a nota.