បម្លែងអំបោះសល់ទៅជាកំណត់ត្រាដែលប្រើបានពេលក្រោយ

ពេលបញ្ចប់ស្នាដៃមួយ អាចមានអំបោះសល់បន្តិច។ ពេលក្រោយ អ្នកអាចភ្លេចថាវាសល់ពីស្នាដៃណា ឬខ្សែក្រដាសស្លាកដែលដាច់ចេញជារបស់កញ្ចប់ណា។ សាកភ្ជាប់អំបោះសល់ពីការចាក់ដោយម្ជុលពីរ ឬចាក់ក្រូសេ ទៅកំណត់ត្រាដែលអាចមើលឡើងវិញ។ នេះជាសំណើរៀបចំសម្រាប់សម្គាល់អ្វីដែលសល់ក្រោយធ្វើរួច មិនមែនផែនការសម្ភារៈសម្រាប់ស្នាដៃថ្មីទេ។ មិនចាំបាច់កំណត់អត្តសញ្ញាណ និងបរិមាណអំបោះទាំងអស់ឥឡូវនេះទេ។ ភ្ជាប់កញ្ចប់ ឬប្រអប់ដែលមានស្រាប់ទៅនឹងកំណត់សម្គាល់ខ្លី ដោយបំបែកអ្វីដែលដឹងពីអ្វីដែលមិនដឹង។

1. ដាក់លេខសម្គាល់បណ្ដោះអាសន្នឱ្យកញ្ចប់ ឬប្រអប់នីមួយៗ

   ជ្រើសកញ្ចប់ ឬប្រអប់ដែលមានស្រាប់មួយ ហើយដាក់លេខសម្គាល់ដូចជា A។ ដាក់សញ្ញាដូចគ្នាលើកញ្ចប់ និងកំណត់ត្រា ដើម្បីតាមរកទំនាក់ទំនងបាន។ ប្រើ B និង C សម្រាប់កញ្ចប់ផ្សេង។ អក្សរទាំងនេះគ្រាន់តែសម្គាល់វត្ថុក្នុងកំណត់ត្រា មិនសម្គាល់ផលិតផល សរសៃ ឈ្មោះឬលេខពណ៌ ឬឡូត៍ជ្រលក់ពណ៌ទេ។ កុំសន្និដ្ឋានថាអំបោះដូចគ្នា ដោយសារតែនៅក្នុងកញ្ចប់តែមួយ។ បើមិនដឹងថាមានអំបោះផ្សេងៗលាយគ្នាឬអត់ ក៏កត់ទុក។ អាចចាប់ផ្ដើមពីមួយកញ្ចប់ ដោយមិនចាំបាច់រុំអំបោះទាំងអស់ឡើងវិញ ឬទិញប្រអប់ថ្មីសម្រាប់លំហាត់នេះ។

2. ចម្លងព័ត៌មានស្លាកដែលដឹង ហើយពិនិត្យថាត្រូវនឹងកញ្ចប់ណា

   បើដឹងថាស្លាកដែលនៅសល់ជារបស់អំបោះក្នុងកញ្ចប់នោះ ចម្លងឈ្មោះផលិតផល ព័ត៌មានសរសៃ ឈ្មោះឬលេខពណ៌ និងឡូត៍ជ្រលក់ពណ៌ដែលអានបាន ទៅផ្នែក “ព័ត៌មានស្លាកដើម”។ សរសេរ “មិនដឹង” សម្រាប់អ្វីដែលអានមិនបាន ឬរកមិនឃើញ។ បើខ្សែក្រដាសស្លាកនៅមាន តែមិនដឹងថាត្រូវនឹងកញ្ចប់ណា សរសេរ “មិនទាន់បញ្ជាក់ទំនាក់ទំនងស្លាក” ជំនួសការកំណត់ថាព័ត៌មាននោះជារបស់អំបោះនេះ។ កុំបំពេញចន្លោះដោយទាយសរសៃ ឈ្មោះឬលេខពណ៌ ឬឡូត៍តាមរូបរាង។ កត់កន្លែងដែលអាចរកស្លាកដើមមកមើលវិញ ដើម្បីពិនិត្យពេលក្រោយ។

3. បែងចែកបរិមាណពេលថ្មីពីបរិមាណសល់ឥឡូវ

   បន្ថែមផ្នែកដាច់ដោយឡែកឈ្មោះ “បរិមាណសល់បច្ចុប្បន្ន”។ សរសេរ “មិនទាន់វាស់” បើមិនទាន់វាស់អំបោះសល់ ឬ “មិនដឹង” បើមិនដឹងបរិមាណ។ ទោះស្លាកដើមប្រាប់ទម្ងន់ ឬប្រវែងអំបោះពេលថ្មី ក៏កុំចម្លងលេខនោះជាបរិមាណសល់ឥឡូវ។ បើចង់រក្សាលេខនោះ ដាក់ក្នុងព័ត៌មានស្លាកដើម ហើយបញ្ជាក់ថាជាបរិមាណពេលថ្មី។ កុំបង្ហាញទំហំកញ្ចប់ ឬបរិមាណដែលគិតថាប្រើអស់ហើយ ដូចជាការគណនាអំបោះសល់។ មិនទាន់ចាំបាច់សម្រេចថាវាគ្រប់សម្រាប់ស្នាដៃផ្សេងឬអត់។ ទុកព័ត៌មានដើម និងបរិមាណដែលបានបញ្ជាក់ឥឡូវ ដាច់ពីគ្នា។

   

4. រក្សាស្នាដៃដើម និងការពិនិត្យបន្ទាប់មួយ

   នៅផ្នែក “ស្នាដៃដែលវាសល់មក” សរសេរឈ្មោះស្នាដៃដែលបន្សល់អំបោះនេះ។ បើមិនស្គាល់ឈ្មោះ ទុកតម្រុយដែលអាចពិនិត្យបាន ដូចជាទីតាំងកំណត់ត្រាស្នាដៃ។ បើដឹងថាប្រើក្នុងស្នាដៃជាច្រើន ក៏កត់ទុក។ បើមិនដឹងប្រវត្តិ ទុកថា “មិនដឹង”។ ចុងក្រោយ បន្ថែម “ការពិនិត្យបន្ទាប់” តែមួយ ដូចជា “រកកំណត់ត្រាស្នាដៃដើមរបស់ A”។ ជ្រើសសកម្មភាពដែលភ្ជាប់នឹងសំណួរមិនទាន់មានចម្លើយ។ ពេលដឹងបន្ថែម កត់លទ្ធផល និងថ្ងៃពិនិត្យ។ បើយកអំបោះទៅកញ្ចប់ផ្សេង ពិនិត្យទំនាក់ទំនងរវាងលេខសម្គាល់ និងកំណត់ត្រាឡើងវិញ។