POCOPOCO JOURNAL
Zamień resztki włóczki w przydatne notatki na później
Nadaj każdemu pakunkowi z resztkami identyfikator. Oddziel dane z oryginalnej etykiety, obecną ilość i projekty pochodzenia, zapisując też to, czego jeszcze nie wiesz.
Około 3 minuty czytania
Po ukończeniu robótki często zostają niewielkie ilości włóczki. Później możesz nie pamiętać, z którego projektu pochodzą albo do którego pakunku należy luźna banderola. Spróbuj powiązać resztki po robieniu na drutach lub szydełku z notatką, do której wrócisz. To propozycja porządkowania tego, co zostało po zakończeniu pracy, a nie planowania materiałów na nowy projekt. Nie musisz teraz rozpoznawać każdej włóczki ani ustalać wszystkich ilości. Połącz istniejące pakunki lub pojemniki z krótkimi notatkami, oddzielając to, co wiesz, od tego, co pozostaje nieznane.
Nadaj każdemu pakunkowi lub pojemnikowi tymczasowy identyfikator
Wybierz jeden pakunek lub pojemnik i nadaj mu identyfikator, na przykład A. Umieść ten sam znak na pakunku i w jego notatce, aby móc odtworzyć powiązanie. Innym pakunkom nadaj B i C. Litery identyfikują przedmioty w twoich zapiskach, a nie produkt, włókno, nazwę lub numer koloru ani partię farbowania. Nie uznawaj włóczek za jednakowe tylko dlatego, że są w jednym pakunku. Zapisz również, jeśli nie wiesz, czy wymieszano w nim różne włóczki. Zacznij od jednego pakunku bez przewijania wszystkiego i kupowania nowych pojemników.
Przepisuj dane z etykiety o potwierdzonym przyporządkowaniu
Jeśli wiesz, że zachowana etykieta należy do włóczki w danym pakunku, przepisz czytelną nazwę produktu oraz czytelne dane o składzie, nazwie lub numerze koloru i partii farbowania do rubryki „dane z oryginalnej etykiety”. Przy danych nieczytelnych lub brakujących wpisz „nieznane”. Jeśli masz banderolę, ale nie wiesz, do którego pakunku należy, zapisz „powiązanie z etykietą niepotwierdzone”, zamiast przypisywać jej informacje tej włóczce. Nie uzupełniaj luk, zgadując włókno, kolor lub partię na podstawie wyglądu. Zanotuj, gdzie odnajdziesz oryginalną banderolę do późniejszego sprawdzenia.
Oddziel ilość początkową od tego, co zostało teraz
Dodaj osobną rubrykę „obecna pozostała ilość”. Wpisz „nie zmierzono”, jeśli nie zmierzono resztek włóczki, lub „nieznana”, jeśli nie znasz ilości. Nawet jeśli oryginalna banderola podaje wagę lub długość nowej włóczki, nie przepisuj tej liczby jako obecnej pozostałej ilości. Jeśli chcesz ją zachować, umieść ją w danych oryginalnej etykiety i zaznacz, że dotyczy nowego produktu. Nie przedstawiaj wielkości pakunku ani domniemanego zużycia jako obliczenia resztki. Nie musisz teraz rozstrzygać, czy wystarczy na kolejną robótkę. Dane początkowe i aktualnie potwierdzoną ilość zapisuj osobno.
Oryginalny schemat zapisu autorstwa PocoPoco. Trzy rubryki pokazują rozdzielenie danych oryginalnej etykiety, obecnej pozostałej ilości i projektu pochodzenia. Linie zastępują tekst. Środkowy znak zapytania to przykład ilości niezmierzonej lub nieznanej, a nie zera. To nie są prawdziwe etykiety, wyniki pomiarów, schematy ściegów ani ekrany aplikacji. Zachowaj pochodzenie i jedną następną czynność sprawdzającą
W rubryce „projekt pochodzenia” wpisz robótkę, z której została włóczka. Jeśli nie znasz nazwy, zachowaj sprawdzalną wskazówkę, na przykład miejsce notatki o projekcie. Zapisz znane użycie w kilku projektach; jeśli pochodzenie jest nieznane, pozostaw „nieznane”. Na końcu dodaj tylko jedną „następną rzecz do sprawdzenia”, na przykład „znaleźć notatkę o pierwotnym projekcie dla A”. Wybierz działanie związane z otwartym pytaniem. Gdy dowiesz się więcej, dopisz wynik i datę sprawdzenia. Po przeniesieniu włóczki do innego pakunku zweryfikuj także powiązanie identyfikatora i notatki.