बचेको धागोलाई पछि काम लाग्ने अभिलेख बनाऔँ

कुनै काम पूरा भएपछि अलिकति धागो बाँकी रहन सक्छ। पछि त्यो कुन कामबाट बचेको हो वा छुट्टिएको कागजी पट्टी कुन पोकोको हो भन्ने बिर्सन सकिन्छ। सुईले बुन्दा वा क्रोसे गर्दा बचेको धागोलाई फेरि हेर्न सकिने अभिलेखसँग जोडेर हेर्नुहोस्। यो नयाँ कामको सामग्री योजना होइन, काम सकिएपछि बचेका वस्तु चिन्ने व्यवस्थापन सुझाव हो। हरेक धागोको पहिचान र मात्रा अहिले नै निश्चित गर्नु पर्दैन। भएका पोका वा भाँडालाई छोटो टिपोटसँग जोडेर थाहा भएको र नभएको छुट्याउनुहोस्।

1. हरेक पोको वा भाँडालाई अस्थायी परिचय दिनुहोस्

   भएको एउटा पोको वा भाँडा छानेर A जस्तो अस्थायी परिचय दिनुहोस्। पोको र टिपोटमा एउटै चिन्ह राख्नुहोस् ताकि सम्बन्ध पछ्याउन सकियोस्। अरू पोकाका लागि B र C प्रयोग गर्नुहोस्। यी अक्षरले अभिलेखको वस्तु चिनाउँछन्; उत्पादन, रेशा, रङको नाम वा नम्बर वा रङाइको लट जनाउँदैनन्। एउटै पोकोमा भएकै कारण धागा उस्तै हुन् भन्ने नमान्नुहोस्। फरक धागा मिसिएका छन् कि छैनन् थाहा छैन भने त्यो पनि लेख्नुहोस्। यस अभ्यासका लागि सबै धागो फेरि बेर्न वा नयाँ भाँडा किन्नुपर्दैन, एउटा पोकोबाट सुरु गर्नुहोस्।

2. लेबलको सम्बन्ध जाँचेर थाहा भएको जानकारी सार्नुहोस्

   बचेको लेबल त्यही पोकोको धागोको हो भन्ने थाहा छ भने पढ्न सकिने उत्पादनको नाम, रेशाको जानकारी, रङको नाम वा नम्बर र रङाइको लट “मूल लेबलको जानकारी”मा सार्नुहोस्। पढ्न नसकिने वा नपाइने विवरणमा “अज्ञात” लेख्नुहोस्। पट्टी छ तर कुन पोकोको हो निश्चित छैन भने त्यसको जानकारी धागोको मानेर लेख्नुको सट्टा “लेबलको सम्बन्ध अपुष्ट” लेख्नुहोस्। देखावटबाट रेशा, रङको नाम वा नम्बर वा लट अनुमान गरेर खाली ठाउँ नभर्नुहोस्। मूल पट्टी फेरि कहाँ भेटिन्छ त्यो पनि टिप्नुहोस्, ताकि पछि जाँच्न सकियोस्।

3. नयाँ हुँदाको मात्रा र अहिले बाँकी मात्रा छुट्याउनुहोस्

   “अहिले बाँकी मात्रा” भन्ने छुट्टै खण्ड बनाउनुहोस्। बाँकी धागो ननापेको भए “नापिएको छैन”, मात्रा थाहा नभए “अज्ञात” लेख्नुहोस्। मूल पट्टीमा नयाँ हुँदाको तौल वा लम्बाइ भए पनि त्यो अङ्क अहिलेको बाँकी मात्राका रूपमा नसार्नुहोस्। राख्न चाहे मूल लेबलको जानकारीमा राखेर नयाँ हुँदाको मात्रा हो भनी स्पष्ट गर्नुहोस्। पोकोको आकार वा आफूले प्रयोग गरेको ठानेको मात्रालाई बाँकीको हिसाबका रूपमा नदेखाउनुहोस्। अर्को कामलाई पुग्छ कि पुग्दैन अहिले नै निर्णय गर्नु पर्दैन। मूल जानकारी र अहिले पुष्टि भएको मात्रा छुट्टै राख्नुहोस्।

   

4. मूल काम र अब गर्ने एउटा जाँच लेख्नुहोस्

   “जुन कामबाट बचेको” मा त्यस कामको नाम लेख्नुहोस्। नाम थाहा नभए जाँच्न सकिने सङ्केत राख्नुहोस्, जस्तै कामको टिपोट राखिएको ठाउँ। धेरै काममा प्रयोग गरेको थाहा भए त्यो पनि लेख्नुहोस्; इतिहास थाहा नभए “अज्ञात” नै राख्नुहोस्। अन्त्यमा एउटा मात्र “अर्को जाँच” थप्नुहोस्, जस्तै “A को मूल कामको टिपोट खोज्ने”। अनुत्तरित प्रश्नसँग जोडिएको काम छान्नुहोस्। पछि थाहा हुँदा नतिजा र जाँचको मिति थप्नुहोस्। धागो अर्को पोकोमा सार्दा परिचय र टिपोटको सम्बन्ध फेरि जाँच्नुहोस्।